از خاک تا افلاک

خداقوت استاد

تأثیر رسانه ها بیشتر از والدین

وفات حضرت خدیجه سلام الله علیها، بزرگ بانوی اسلام تسلیت باد.

دیشب که شب وفات بود یکی از شبکه های تلویزیون که مخاطب زیادی هم دارد، با اینکه این شب را تسلیت گفت، اما در ادامه برنامه ای را پخش کرد که آهنگی بسیار شاد داشت.

پس این تسلیت باید همراه باشد با احترام به چنین شخصیتی.

همه ما مسلمانیم و در کشوری مسلمان زندگی می کنیم. بعید است ایشان را به اندازه داستان کوچکی نشناسیم.

در نتیجه از تلویزیون، هر چند به اندازه یک شبکه، اما پر مخاطب، چنین چیزی بعید و دور از انتظار است. چرا که تبلیغ در هر امری چه فروش کالا ، چه عرضه فرهنگ و اعتقادات خیلی مؤثر است.

پس اگر در زمینه قدر و منزلت این بانوی بزرگ هم تبلیغ شود و یا حداقل احترام سالروز وفات نگه داشته شود، قطعا کوچک و بزرگ و حتی یک کودک می فهمد که این شب و روز یک روز ویژه است، نه اینکه یک شبکه چنین عمل کند و بعد لازم باشد مادر به بچه اش بگوید شبکه را عوض کن، امشب رحلت یا شهادت انسان بزرگی است، و بعد تازه کودک بگوید چرا اینها آهنگ شاد گذاشته اند؟ آنجاست که لازم است مادر یا پدر توضیح دهد، حضرت خدیجه خیلی انسان بزرگ و شریفی است، آن قدر که از ثروتمندترین مردم قریش و از تاجران بزرگ آن زمان بود. و تمام ثروتش را در راه پیشبرد اهداف اسلام و در راه دین پیامبر خدا حضرت محمّد (صلی الله علیه و آله وسلّم) خرج کرد و ایشان همسر پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله وسلّم) و مادر بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها و اولین زنی است که به دین اسلام مشرّف شد. پس همینطور که در بسیاری موارد صدا و سیما تبلیغات وسیعی دارد. در شناساندن و اهمیت و ارزش به قدر و شأن ایشان حداقل سالی یک بار تلاش کند و رعایت شأن ایشان را بکند تا این تناقضات در ذهن کودک ایجاد نشود. که چرا پس تلویزیون برنامه شاد پخش می کند؟

این را بگویم شاید پدر و مادر بتواند روی فرزندش اثر بگذارد، اما تا حدود زیادی می توان گفت: امروزه تأثیر رسانه ها بیشتر از والدین است.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

خرمشهر را خدا آزاد کرد

همیشه فکر می کردم این جمله از امام خمینی (ره) است. تا همین چند هفته این تصور من بود، البته شاید بگویم اکثریت جامعه این تصور را دارند، چرا که هرجا پوستر یا عکسی از این جمله بود، همراه با عکس امام (ره) بود.

اما در یک جلسه که حدود هفته قبل شرکت داشتم، استاد آن جلسه گفتند: این جمله از امام خمینی نیست بلکه ،در واقع امام (ره) در صحیفه خودشان اینگونه فرمودند که : «اینجانب با یقین به آنکه «مَا النَّصْرُ إلامِنْ عِندِاللهِ…» از فرزندان اسلام و قوای سلحشور مسلح که دست قدرت حق از آستین آنان بیرون آمد و … کشور بقیه‌اللَّه الاعظم - ارواحنا لمقدمه الفداء - را از چنگ گرگان آدمخوار که آلت‌هایی در دست ابرقدرتان خصوصاً آمریکای جهانخوارند، بیرون آورد و … تشکر می‌کنم …» (صحیفه امام، ج‏ 16، ص 257)

از آنجا بود که تلنگری شد، تا هم من و هم شمای خواننده، دقت کنیم هر چه در فضای مجازی می بینیم، امکان دارد، صحیح نباشد، هر چند معنای جمله (خرمشهر را خدا آزاد کرد)، به نوعی مضمون، عبارت امام(ره) است، اما برای هر مطلبی حداقل در موردکلام بزرگان (چه معصومین علیهم السلام چه بزرگان یک مملکت) که در جامعه بشری تأثیرگزارند، باید این دقت را داشت و به دنبال منبع معتبری برای آن بود. که ناخواسته هر حرفی را به ایشان منتسب نکنیم. بحثم بر سر جمله زیبای بالا که بحثش را شروع کردم نیست، اما چه بسا خدای ناکرده حرف نامعقولی را به اشخاص نسبت دهند، پس ساده لوحانه آن را نپذیریم و برای آن به دنبال منبع و مستند باشیم.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

ماه رمضان آمد

بسم الله الرحمن الرحیم

گفتم رمضان آمد اما یادم آمد، امام باقر علیه السلام در روایتی فرمودند: نگویید رمضان آمد و رمضان رفت، رمضان یکی از نام های خداوند است و قابل احترام و ماه نزول قرآن، پس باید بگویید ماه رمضان آمد و ماه رمضان رفت.

ماه رمضان برای من از کودکی بسیار عزیز و شیرین بوده است، شاید الان به دلیل اینکه مشغله زندگی، زیاد است، آن جور که باید آن را در ک کنم ، نمی کنم، اما زمان کودکی ام برای آمدن ماه مبارک رمضان لحظه شماری می کردم و زمان رفتنش هم گریه می کردم، تا چند روز غصه رفتنش را داشتم، خلاصه بگویم حال بسیار خوبی بود، هیچ وقت یادم نمی رود. خصوصا دعای ربّنای قبل از افطار، آن سفره افطار و سحر چقدر ملکوتی بود، الان هم هنوز عاشق آن دعای ربّنا هستم بعضی وقتهای دیگر که آن را می شنوم ناخودآگاه مرا به ماه مهمانی می برد و یادش را بخیر می کنم و دلم برایش تنگ می شود.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

بفرست به ده نفر تا حاجت بگیری

باتوجه
اونایی که می گن واسه چند نفر بفرست تا حاجت بگیری…

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حضرت رضا علیه السلام

محدث نوری رضوان الله علیه نقل می‌کند :
یکی از خدمتگزاران حرم مطهر حضرت رضا علیه السلام گفت : در شبی که نوبت خدمت من بود، در رواقی که به دارالحفاظ معروف است، خوابیده بودم .

ناگاه در خواب دیدم که در حرم مطهر باز شد خود حضرت امام رضا علیه السلام از حرم بیرون آمدند و به من فرمودند :« برخیز و بگو مشعلی فروزان بالای گلدسته ببرند، زیرا جماعتی از اعراب بحرین به زیارت من می‌آیند و اکنون در اطراف « طرق » ( هشت کیلومتری مشهد ) بر اثر بارش برف راه را گم کرده‌اند برو به میرزا شاه نقی متولی بگو مشعلها را روشن کند و با گروهی از خادمان جهت نجات و راهنمایی آنان حرکت کنند .»

آن خادم می‌گوید : از خواب پریدم و فوری از جا برخاستم و مسؤول خدام را از خواب بیدار کرده و ماجرا را برایش گفتم او نیز با شگفتی برخاست و با یکدیگر بیرون آمدیم در حالی که برف به شدت می بارید مشعلدار را خبر کردیم و او به سرعت مشعلی روی گلدسته روشن کرد آنگاه با عده‌ای از خدام حرم به خانه‌ی متولی رفتیم و ماجرا را برایش شرح دادیم سپس با گروهی مشعلدار به طرف طرق حرکت کردیم نزدیک طرق به زوار رسیدیم . آنان در هوای سرد و برفی میان بیابان گویی منتظر ما بودند . از چگونگی حالشان جویا شدیم گفتند : ما به قصد زیارت حضرت رضا علیه السلام از بحرین بیرون آمدیم امشب گرفتار برف و سرما شده و از راه خارج گشتیم و دیگر نمی‌توانستیم مسیر حرکت را تشخیص دهیم تا اینکه از شدت سرما دست و پای ما از کار افتاد و خود را آماده‌ی مرگ نمودیم . از مرکب‌ها فرود آمدیم و همه یک جا جمع شدیم . فرش‌هایمان را روی خود انداختم و شروع به گریستن کردیم و به حضرت رضا علیه السلام متوسل شدیم . در میان مسافران مردی صالح و اهل علم بود . همین که چشمش به خواب رفت، حضرت رضا علیه السلام را در خواب زیارت نمود ،که به او فرمود :

« برخیز ! که دستور داده‌ام چراغ‌ها را بالای مناره‌ها روشن کنند. شما به طرف چراغ‌ها حرکت کنید .» همه برخاستیم و به طرف چراغ‌ها حرکت کردیم که ناگاه شما را دیدیم .» دارالسلام ، ج 1/267.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.